Recensie: 'I Swear' – Nu al de mooiste en meest uplifting film van het jaar

We volgen hem vanaf zijn tienerjaren, wanneer Tourette zich ineens ontwikkelt, tot aan zijn volwassen jaren, wanneer hij een MBE-onderscheiding krijgt van de koningin voor zijn bijdrage aan de educatie over dit syndroom. Op papier klinkt dit misschien niet echt als de meest enerverende filmervaring, maar niets is minder waar. Dit is nu al de mooiste en meest uplifting film van het jaar.

De film opent ook met het moment waarop John zijn onderscheiding krijgt. Hij loopt een gevulde balzaal binnen waar de koningin staat. "Fuck the Queen!", klinkt het ineens. (En ja, dat is waargebeurd: je ziet de echte beelden tijdens de aftiteling.) Daarna springt de film terug naar 1983, waar het verhaal begint. We zien John als 12-jarige jongen, een normale tiener die ervan droomt om voetballer te worden. Voor John zal het echter altijd bij een droom blijven, want op deze leeftijd beginnen de eerste tekenen van Tourette zich te manifesteren. John krijgt last van tics: plotselinge, onvrijwillige lichamelijke bewegingen en geluiden. Het wordt steeds erger en hij blijkt ook de variant te hebben waardoor vrijwel iedereen de aandoening kent (coprolalie): het oncontroleerbaar vloeken en roepen van ongepaste dingen.

Het is hard te verteren voor John en hij heeft het er moeilijk mee, maar vooral zijn omgeving blijkt er niet mee om te kunnen gaan. Hij wordt gepest, van school gestuurd, zijn vader verlaat het gezin en zijn moeder stoot John steeds verder van zich af. Een aantal jaren later, wanneer John 25 is, is hij inmiddels gediagnosticeerd met Tourette. Aan de thuissituatie is dan nog altijd weinig veranderd.

Op een dag komt hij een oude schoolvriend tegen en diens moeder, Dottie, die aan kanker lijdt. Zij is een psychiatrisch verpleegkundige die bekend is met Tourette. Dottie blijkt de vrouw die zijn leven voorgoed zal veranderen. Ze is begaan met John en vraagt of hij bij hen in komt wonen. Vanaf dat moment krijgt zijn leven een positieve wending. Langzaamaan gaat het steeds beter met hem en begint hij meer vertrouwen in zichzelf te krijgen.

I Swear mag misschien als een loodzwaar tranendal klinken, maar dat is het verre van. De film weet heel goed te laveren tussen allerlei emoties, maar het is vooral opbeurend en positief wat de boventoon voert. Overdreven, geforceerde sentimentaliteit is er hier gelukkig niet. Wat je onder meer krijgt, is veel te lachen en vooral een hartverwarmend gevoel. De film is ook ontzettend Brits, wat hem alleen maar ten goede komt. Dat karakter zorgt ervoor dat de film oprecht aanvoelt en dat je met échte mensen te maken te hebt. Het oer-Britse kitchen sink drama is hier nooit ver weg.

De volwassen John Davidson wordt gespeeld door Robert Aramayo, die ter voorbereiding drie maanden lang intensief tijd doorbracht met de echte John. Dat heeft geloond: hij zet een werkelijk fantastische rol neer en heeft daarvoor geheel terecht een BAFTA gewonnen. Het is met name wat hij van het personage maakt dat zo indruk maakt. Hij is erg likeable en vanaf het eerste moment dat hij in beeld is, voel je met hem mee. Dottie, zijn (soort van) surrogaatmoeder, wordt gespeeld door een hele warme Maxine Peake. Schots filmroyalty Peter Mullan speelt de onderhoudsman die John een kans bood en hem een baan gaf. De gehele cast is hier, in zijn totaliteit, erg sterk.

De emoties zijn er natuurlijk wel, evenals de vele pijnlijke momenten die John heeft meegemaakt. Zonder dat de film Tourette ooit belachelijk maakt, wordt er natuurlijk wel dankbaar gebruikgemaakt van Johns aandoening en zijn tics, en daarmee ook van de situaties die hij zelf heeft meegemaakt. Er valt dan ook echt veel te lachen, zoals bijvoorbeeld wanneer John besluit een pakket drugs te vervoeren. Maar het meest hilarische en onvergetelijke moment is toch wel wanneer John voor het eerst een andere persoon met Tourette ontmoet in een auto. Wat tussen die twee volgt is pure comedy gold.

Maar dit is vooral de film van, en over, een kwetsbare man die ondanks talloze tegenslagen bleef groeien en bleef doorzetten. Iemand die weigerde te zeggen dat Tourette een beperking is en die probeert het beste uit het leven te halen. Hij was ook gezegend dat hij mensen om zich heen had die hem begrepen en accepteerden om wie hij was. John zou uiteindelijk zijn eigen ervaringen gebruiken om anderen over Tourette te leren en mensen met de aandoening te helpen. Daarmee werd hij (en is hij nog altijd) een inspiratie voor velen. Regisseur Kirk Jones weet een subliem portret van John Davidson neer te zetten. Zijn leven wordt hier niet alleen mooi, maar ook ontzettend leuk in beeld gebracht. Er is geen zwak moment te bekennen.

De film heeft zich inmiddels al flink bewezen als een enorme publieksfavoriet, en dat is geheel terecht. I Swear is een zeldzaam mooie film die tot in elke vezel raakt, maar wel op een prachtige en opbeurende manier. Je zal hier de zaal uitlopen met een ongelooflijk goed en inspirerend gevoel. Ga deze zien!

En om in Johns woorden te blijven: "Spunk for milk!"

I Swear draait vanaf 26 maart in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

★★★★★

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!