Recensie: ‘Hungry' – Een op hol geslagen beest dat we nog niet eerder zagen

Dan heb je natuurlijk ook nog een hele zwik aan films waarbij de realiteit qua beesten er weinig meer toe doet. Denk bijvoorbeeld aan uit de kluiten gegroeide konijnen (Night of the Lepus), bloeddorstige schapen (Black Sheep), mensenetende wormen (Slugs), gemuteerde mieren (Them!) of een moorddadige kalkoen (ThanksKilling). En niet te vergeten: totaal idiote beesten zoals een zeskoppige haai in 6-Headed Shark Attack, of de film Sharktopus met een hybride kruising tussen een.... nou ja, u raadt het al. Er is echt al van alles geweest. Maar dan blijkt er toch een nieuwe film op de proppen te komen met een beest dat we nog niet eerder zagen, namelijk een nijlpaard!

In Hungry draait het om twee vriendinnen die op vakantie zijn in New Orleans. Aldaar besluiten ze een tocht door de bayou te maken om alligators te spotten. Onder begeleiding van een gids, en met een groepje andere mensen, varen ze de moerassen in op zoek naar gators. Het zal natuurlijk niemand verbazen dat dit uitje niet verloopt zoals gepland. Het duurt niet lang of ze worden aangevallen door iets. Hun boot kapseist en ze stranden ergens buiten de route, waar ze moeten zien te overleven tegen de aanvallen van - wat blijkt - een agressief nijlpaard. Dat er überhaupt een nijlpaard rondzwerft in Amerikaanse moerassen, daar zetten we voor het gemak maar even geen vraagtekens bij.

Zoals gebruikelijk is er een variatie aan personages: twee vriendinnen, van wie er eentje natuurlijk het een en ander aan het verwerken is; een gids die alles op zijn duimpje kent; een gezin met een zoon, moeder en opa die de held wil uithangen; en een oervervelende, irritante zakenvrouw van wie je hoopt dat ze op een godsgruwelijk brute manier aan haar einde komt. Dan heb je natuurlijk nog de oude rot en nijlpaardkenner, die aan het begin van de film vertelt: "The only cute hippo is a dead hippo." Een rol van Joaquim de Almeida, tevens de bekendste kop in deze film. Zo'n typische 'oh ja, die ken ik ergens van'-acteur.

De film brengt het allemaal vrij serieus. Dat kan normaal gesproken als een pluspunt werken, omdat je hier met een realistisch dier te maken hebt en niet met een fantasiemonster. Maar ondanks dit hoogst originele beest dat amok maakt onder een groepje mensen, weet de film helaas niet echt te overtuigen. Dat het verhaal verder niet vernieuwend is, maakt niks uit. Dat je de clichébingokaart al drie keer volgeturfd hebt voor de film voorbij is, deert ook niet. Maar je moet dan wel met andere elementen komen waar je als film mee scoort. Helaas schiet de film daarin tekort.

Het duurt sowieso al veel te lang voordat je de op hol geslagen hippo echt te zien krijgt. De film duurt net geen negentig minuten en je moet pak 'm beet een uur wachten hierop. Dat de film zichzelf vrij serieus neemt, werkt in dit geval wel tegen hem. Écht spannend wordt het namelijk nooit en er valt eigenlijk ook niks te lachen. Maar het grootste euvel is misschien wel dat de film één grote tamme, slappe, natte dweil is op het gebied van de animal attacks en geweld. Want laten we eerlijk zijn: dat is wel waar je voor komt.

Zeker omdat aan het begin van de film verkondigd wordt dat hippo's de dodelijkste dieren zijn. Ze zijn verantwoordelijk voor meer dan 500 doden per jaar in Afrika en als ze je vermoorden, dan doen ze het voor de fun. Dat klonk dus veelbelovend, maar helaas... Er vloeit letterlijk nauwelijks bloed en enige vorm van gore hoef je hier helemaal niet te verwachten. Erg jammer, want met zo'n beest als middelpunt hadden de makers zich enorm kunnen uitleven en er een flinke attack- en gore-bende van kunnen maken.

Het lijkt een doelbewuste keuze dat er een PG-13-film van gemaakt is. Het helpt de film niet; dit had er eentje moeten zijn waarin het bloed en de ledematen veelvuldig door het beeld vliegen. Op zijn minst had het een nagelbijter moeten zijn. De dit jaar ook uitgebrachte film Primate (over een gestoorde chimpansee) wist dondersgoed wat het was en leverde wel. In de eerste vijf minuten werd je al getrakteerd op iemands gezicht dat er in volle glorie afgetrokken werd.

Ter verdediging: liefhebbers van het genre zullen hem ongetwijfeld willen zien, al is het omwille van het beest. De hippo is weliswaar CGI, maar mag er verder best zijn. De film verloopt bovendien behoorlijk vlot; saai is het niet en met zijn 88 minuten is het ook zo weer voorbij. Voor een film als deze is het verder wel degelijk gemaakt. Het kijkt best aardig weg, maar het weet gewoon niet te leveren wat het eigenlijk moet doen. En ja, net zo origineel als de film zelf is, gooi ik hem er maar even in: Hungry laat je nog wel behoorlijk hungry achter.

★★½☆☆☆

Hungry draait vanaf donderdag in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!