Streamingdiensten puilen uit van middelmatige series die
je in één weekend wegkijkt om ze daarna net zo snel weer te vergeten.
Tegelijkertijd verdwijnen juist de écht sterke titels steeds vaker uit beeld. The
Lost Room is daar een pijnlijk goed voorbeeld van.
De miniserie uit 2006 is nergens te streamen, niet digitaal
te huren en zelfs op dvd nauwelijks nog te vinden. Dat voelt bijna absurd,
zeker voor een serie die op IMDb een indrukwekkende score van 8,1 noteert.
The Lost Room verscheen in 2006 op het Amerikaanse
Syfy Channel als zesdelige miniserie van in totaal ongeveer zes uur. Het
verhaal begint relatief klein, maar groeit al snel uit tot een complexe
bovennatuurlijke puzzel.
Detective Joe Miller, gespeeld door Peter Krause, komt per
toeval in aanraking met een mysterieuze sleutel. Die sleutel opent niet zomaar
een deur. Hij geeft toegang tot een motelkamer die buiten tijd en ruimte
bestaat. De kamer, ooit onderdeel van een motel langs Route 66, veranderde
voorgoed na een gebeurtenis in 1961 die alleen bekendstaat als “The Event”.
Wanneer Joe’s dochter Anna in deze kamer verdwijnt,
verandert een politieonderzoek plots in een obsessieve zoektocht. Joe moet
zogenaamde “Objecten” verzamelen: alledaagse voorwerpen uit de kamer die elk
een unieke, vaak gevaarlijke kracht bezitten. Een kam, een buskaartje, een
zonnebril. Dingen die normaal waardeloos zijn, worden hier bijna religieuze
artefacten.
Wat The Lost Room zo bijzonder maakt, is de eenvoud
van het concept. Geen buitenaardse invasies of grootschalige CGI-spektakels. De
serie draait om één kamer en een reeks voorwerpen. Dat klinkt klein, maar werkt
juist enorm goed.
De objecten volgen eigen regels. Sommige genezen
verwondingen. Andere veranderen de werkelijkheid. Niemand begrijpt volledig hoe
ze werken. Verschillende groepen verzamelen ze daarom fanatiek, bijna als
sekten. Hierdoor ontstaat een wereld die groter voelt dan ooit volledig wordt
uitgelegd.
Peter Krause draagt de serie volledig. Zijn Joe Miller is
geen klassieke held. Hij is een vader die langzaam alles kwijtraakt: zijn
reputatie, zijn baan en het vertrouwen van collega’s. Opvallend detail: een
jonge Elle Fanning speelt dochter Anna. Haar rol is klein, maar essentieel.
De ontvangst was overwegend positief. Op Rotten Tomatoes
behaalde de serie 77 procent bij critici en zelfs 86 procent bij het publiek.
De Detroit Free Press noemde het een “uitstekend geschreven en scherp
geregisseerde miniserie”.
Zoals vaker bij sciencefiction groeide The Lost Room
daarna uit tot een cultserie. Fans bleven jaren discussiëren over de objecten,
de regels en de betekenis van The Event. Een geplande vervolgstrip werd rond
2010 aangekondigd, maar dat project belandde uiteindelijk in de koelkast.
Daarmee bleef de miniserie een afgesloten verhaal. Misschien werkt het juist
daarom nog steeds zo goed.
Ondanks de hoge waardering is The Lost Room nergens
beschikbaar op moderne streamingplatforms. Geen Netflix, geen Prime Video, geen
digitale huurservices. De redenen liggen vermoedelijk bij rechtenkwesties en
distributiedeals uit het pre-streamingtijdperk. Het gevolg: een uitstekende
serie verdwijnt langzaam uit het collectieve geheugen.
Wie The Lost Room wil zien, heeft eigenlijk maar één
optie: de dvd-uitgave opsporen. Dat klinkt ouderwets, maar in dit geval is het
de enige betrouwbare manier om de serie te behouden. Al is dat op zichzelf nog
geen eenvoudige klus. Heb jij ’m wel in je collectie?
Blijf op de hoogte van jouw
favoriete games
Heb je genoten van dit artikel?
Trakteer ons dan op een
(virtuele) koffie of steun
The Nerd Shepherd door ons
te volgen op
Facebook,
X en
Instagram! Voor de
laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze
Facebook-groep en abonneer je op het YouTube kanaal van
Insight. Zo mis je écht geen enkel nieuwtje!