Toen in 2019 de Zuid-Koreaanse fantasyserie Arthdal
Chronicles op Netflix verscheen, werd de titel meteen omringd door hoge
verwachtingen. De serie profileerde zich als de eerste Koreaanse “ancient
fantasy drama”, een grootschalige productie die zich afspeelt in de Bronstijd. Met een budget van tientallen miljoenen dollars,
indrukwekkende sets en een cast vol Koreaanse topacteurs, moest
Arthdal
Chronicles het antwoord zijn op Westerse fantasy-successen. Maar juist die
vergelijking, vooral met
Game of Thrones, zou de serie blijven
achtervolgen.
Arthdal Chronicles speelt zich af in het mythische land Arth, waar
verschillende stammen strijden om macht, religie en overleven. Centraal staat
Eun-seom, gespeeld door Song Joong-ki in seizoen 1 en later door Lee Joon-gi,
die zijn afkomst ontdekt en vecht om zijn volk te beschermen. Andere
belangrijke rollen zijn die van Ta-gon (Jang Dong-gun), de ambitieuze
krijgsheer, en Tan-ya, de erfgename van een spirituele clan.
Productie op ongekende schaal
De productie van Arthdal Chronicles was een
gigantisch project voor de Koreaanse televisiewereld. Er werd gefilmd op
grootschalige sets in Osan en zelfs in Brunei, met een bouwtijd van acht
maanden voor de belangrijkste locaties. Het budget liep volgens Koreaanse media
op tot ruim 40 miljard won (circa 33 miljoen dollar), waarmee het destijds tot
de duurste K-drama’s ooit behoorde.
Toch ging de grandeur gepaard met controverse: crewleden
klaagden over extreme werktijden die opliepen tot 113 uur per week, en de
studio kwam onder vuur te liggen wegens overtreding van arbeidsregels.
Vergelijking met Game of Thrones
Vanaf de eerste teaser trokken critici de parallel:
kostuums, wapens en zelfs decors zouden te sterk lijken op die uit Game of
Thrones. De ijzige “Great Black Wall” in Arthdal deed wel erg denken aan de
iconische Wall in Westeros, en het personage Ta-gon werd vergeleken met Jon
Snow. Zelfs verhaalelementen, zoals stammenconflicten, profetieën en personages
die met wolven communiceren, riepen vragen op over originaliteit.
De makers zelf verdedigden zich fel. Schrijver Park
Sang-yeon stelde tijdens een persconferentie: “Game of Thrones is het
hoogtepunt van menselijke verbeelding, onze serie kan daar niet mee vergeleken
worden. We proberen iets nieuws te maken.” Toch bleef de kritiek luid, vooral
omdat Arthdal Chronicles in de marketing werd gepresenteerd als de
“Koreaanse Game of Thrones.”
Gemengde ontvangst en blijvende erfenis
Hoewel de kijkcijfers in Korea tegenvielen, rond de 6 à 7
procent, ver onder de verwachtingen voor zo’n megaproductie, wist de serie
internationaal een publiek te vinden. In de Verenigde Staten stond Arthdal
Chronicles in 2019 in de top tien van populairste K-drama’s, volgens
onderzoek van de Korea Creative Content Agency. Bovendien sleepte de serie
prijzen in de wacht, zoals de “Most Anticipated Drama of 2019” bij de Korea
First Brand Awards.
Arthdal Chronicles is meer dan alleen een “Koreaanse Game
of Thrones.” Het is een ambitieuze poging om in Azië een eigen
fantasytraditie op te bouwen, geworteld in mythen rond de stichting van Korea.
Ondanks de kritiek op het trage tempo, de CGI en de vermeende gelijkenissen met
Westerse series, heeft het project de deur geopend voor grootschalige Koreaanse
fantasy op internationale streamingplatforms.
Blijf op de hoogte van jouw favoriete Netflix-films en
-series
Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een
(virtuele) koffie of steun
The
Nerd Shepherd door ons te volgen op
Facebook,
X,
Instagram en
Google Nieuws! Voor
de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze
Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel
nieuwtje!