Verwacht dan ook geen Spider-Man met een korter lontje. Geen grote open wereld waarin je van activiteit naar activiteit slingert, maar een lineair actieavontuur dat je vooral genoeg vijanden voorschotelt om aan stukken te rijten. En zodra Wolverine eenmaal losgaat, blijkt dat een uitstekende keuze. Insomniac mag eindelijk vol op het gaspedaal met het geweld, en geniet daar overduidelijk zelf ook van.

Marvel’s Wolverine doet weinig moeite om zijn geweld netjes te verpakken. Logan steekt vijanden door hun hoofd, hakt ledematen af en schudt daarna doodleuk het bloed van zijn klauwen. Gelukkig is het niet alleen spektakel. De gevechten voelen ook gewoon erg goed. Lichte aanvallen zijn aan elkaar te rijgen tot harde finishers en met speciale vaardigheden kun je vijanden verdoven of meerdere tegenstanders tegelijk aanpakken. Naarmate je meer mogelijkheden vrijspeelt, ontstaan steeds smerigere combinaties.

Het Rage-systeem past daar uitstekend bij. Door aan te vallen, te pareren en vijanden uit te schakelen bouw je Rage op. Daarmee kan Logan krachtige vaardigheden gebruiken, maar ook herstellen. Dat maakt zijn beroemde geneeskracht ineens interessant. Wolverine kan ontzettend veel hebben, maar is niet onsterfelijk. Soms is de beste manier om in leven te blijven simpelweg nog agressiever worden.

Buiten de gevechten heeft Wolverine minder trucjes achter de hand. Puzzels zijn eenvoudig en draaien vooral om sporen volgen, codes vinden of een doorgang ontdekken. Klimmen en springen werkt prima, maar wordt nooit het soort activiteit waar je speciaal naar uitkijkt.

Daardoor begint de structuur na een tijdje op te vallen. Je loopt een gebied binnen, ruimt een groep vijanden op en gaat door naar de volgende confrontatie. Meer afwisseling had geen kwaad gekund. Het zegt genoeg over de combat dat het desondanks leuk blijft om alweer een kamer vol tegenstanders binnen te stappen.

Het verhaal stuurt Logan op een tocht langs onder meer Canada, Japan en Madripoor, terwijl hij ontvoerde mutanten probeert te redden. Onderweg kruisen bekende personages als Jean Grey, Mystique en Sabretooth zijn pad. Het grotere verhaal over bedreigde mutanten voelt behoorlijk vertrouwd. Marvel’s Wolverine wordt interessanter wanneer de game het kleiner houdt. Logan is koppig en agressief, maar ook kwetsbaar. Vooral zijn rustigere momenten met andere mutanten geven hem meer kleur dan alle rondvliegende lichaamsdelen bij elkaar.

Marvel’s Wolverine is niet overal even scherp. De gameplay valt soms in herhaling, het verhaal kiest geregeld voor bekende paden en meer eindbazen en locaties hadden absoluut niet misstaan. Maar zodra Logan zijn klauwen uitslaat, vallen veel van die bezwaren even weg. De gevechten zijn snel, zwaar en heerlijk agressief. Tegelijk krijgt Wolverine genoeg rustige momenten om meer te zijn dan een wandelende gehaktmolen.

Insomniac heeft Spider-Man niet simpelweg een stel klauwen gegeven. Marvel’s Wolverine voelt als zijn eigen game. Een smerige, spectaculaire en vooral ontzettend vermakelijke.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep en abonneer je op het YouTube kanaal van Insight. Zo mis je écht geen enkel nieuwtje!