Klassieker 'Castlevania' keert terug, maar is het nieuwe avontuur niet iets té pittig?

Het openingslevel van deze nieuwe telg in de familie is lineair, en mondt ook direct uit in een tamelijk onvergeeflijk baasgevecht, waarbij de speler geen andere paden kan kiezen. Dit doet al direct afbreuk doet aan het onderliggende concept. En natuurlijk heeft een spel wel vaker een ‘tutorial level’ waarbij je even door de ‘zure appel’ heen moet bijten, maar dit eerste baasgevecht is dus écht wel andere koek.

Het is mogelijk om te grinden, hetzelfde deel van het level opnieuw en opnieuw te spelen, en zo ‘experience points’ te vergaren en een niveau te stijgen. Echter, na een half uur grinden en levelen had ik niet de indruk dat dit zoden aan de dijk zet. Zoals ik al zei is het openingslevel erg lineair: hierdoor ging het al snel vervelen om hetzelfde stuk opnieuw en opnieuw te moeten doen en steeds weer dezelfde vijanden te doden.

Omdat alles zó nauw luistert is het aan te raden om dit spel met een controller te spelen; dan krijg je het probleem dat sommige computers of laptops het aansluiten van zo’n controller lezen als de uitgang van het geluid. Vervolgens zit je zonder geluid, en moet je daar weer een omweg voor vinden.

Na de prachtige getekende serie van Netflix – waardoor Castlevania écht op de kaart is gezet als cultuurproduct – aansluitend bij de kenmerkende handgetekende sprites die de 2D platformer zó nostalgisch maken. Om voor mij ondoorzichtige redenen is hier bij de vervaardiging van Belmont’s Curse echter vanaf geweken, wat het geheel een veel meer generieke indruk geeft.

Hoe Castlevania deze misstap heeft kunnen begaan, is onbegrijpelijk. Des te meer gezien de achtergrond van Koji Igarashi, en zijn meer recente werk, ‘Bloodstained: Curse of the Night’ (2019), wat een spirituele opvolger is van deze spelserie. Ik zeg ‘meer recent’ omdat de eerste Castlevania verscheen in 1986. Igarashi is vóór het uitkomen van ‘Bloodstained’ letterlijk door fans om de oren geslagen met het verwijt dat zijn eerste presentatie “eruit zag als poep”. Oftewel de lat ligt in dit genre zó hoog qua visuele vormgeving dat de makers van ‘Belmont’s Curse’ echt beter hadden moeten weten.

Iedereen kan met AI een spelwereld genereren die er generiek uitziet. We willen – en zéker sinds de visuele stijl door de genoemde tekenfilmserie zo op de kaart is gezet – die kenmerkende authentieke stijl van vormgeving.

En hier mag ook nog wel een kritisch woord worden gewijd aan de ‘politiek’ van het spel. Door de makers is ingezet op ‘kijk ons hoofdpersonage sexy zijn’. Alsof we hier te maken hebben met een bijzonder aantrekkelijke vrouw. Maar wie eerlijk kijkt, moet toegeven dat het toch een tamelijk androgyn personage is, niet heel evident vrouwelijk. Dus als zij werkelijk menen dat hun hoofdpersonage zo aantrekkelijk en charmant zou zijn, ligt de lat wel heel erg laag.

Alles samen hebben we te maken met een tamelijk generiek vormgegeven spel; de gameplay voelt gelukkig wel soepel en intuïtief aan. Echter, zelfs dít weegt niet op tegen de insane difficulty spikes waar je al snel na aanvang mee te maken krijgt. Met vervolgens geen manieren om een ander pad te kiezen óf uren te moeten levelen en grinden in een lineair level. Dit leggen we naast het weinig aansprekende hoofdpersonage en het geringe realisme qua hoe zij in de campagne is gepresenteerd. Kortom: more trouble than it’s worth. Ik zou deze laten liggen en hopen dat de makers lering trekken.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep en abonneer je op het YouTube kanaal van Insight. Zo mis je écht geen enkel nieuwtje!