Neem Marvel's Wolverine. Na het succes van de Spider-Man-games had Insomniac Games ervoor kunnen kiezen om dezelfde formule opnieuw toe te passen, maar dan met klauwen. In plaats daarvan kiest de studio bewust voor een veel meer gefocuste actiegame. Geen gigantische open wereld vol activiteiten, maar een ervaring die beter aansluit bij het personage. Wolverine is gewelddadiger, rauwer en krijgt daardoor ook een volwassenere toon.

Ook Control: Resonant laat zien dat een vervolg niet automatisch een grotere versie van het origineel hoeft te zijn. Remedy Entertainment geeft de hoofdrol deze keer aan Dylan Faden en gebruikt zijn perspectief om de wereld van Control anders te benaderen. De game krijgt meer RPG-elementen en grotere, afzonderlijke gebieden om te verkennen, zonder simpelweg een traditionele open wereld te worden.

Bij The Blood of Dawnwalker van Rebel Wolves staat zelfs één ontwerpkeuze centraal: tijd. Je hebt dertig dagen en nachten om je doel te bereiken, maar niet iedere quest past binnen één playthrough. Daardoor moet je keuzes maken over wat je wel en niet doet. Tijd is hier niet alleen een verhaalonderdeel, maar een mechanic die invloed heeft op hoe je de RPG speelt. Wil je meer weten over hoe die tijdsmechaniek en de andere systemen in de praktijk uitpakken? Lees dan ook onze review van The Blood of Dawnwalker.

Onimusha: Way of the Sword kiest vervolgens voor focus op een veel kleiner onderdeel: het zwaardgevecht. Capcom probeert de serie niet te moderniseren door simpelweg populaire trends te volgen, maar door het gevoel van een echt zwaardduel centraal te stellen. Timing, verdedigen en toeslaan op het juiste moment vormen de kern van de actie.

Fire Emblem: Fortune's Weave laat ondertussen zien dat een bestaande wereld nog genoeg ruimte kan bieden voor nieuwe verhalen. De game keert terug naar de wereld van Fire Emblem: Three Houses, maar introduceert een nieuwe generatie personages, een andere periode en meerdere perspectieven.

En dan is er Orbitals. Vergeleken met de andere games is dit misschien een veel kleinere productie, maar juist dat past bij het idee van deze maand. De co-opgame draait niet om honderden uren content, maar om samenwerking tussen twee spelers. Verschillende rollen en mogelijkheden zorgen ervoor dat communicatie belangrijker wordt dan simpelweg zoveel mogelijk content aanbieden.

Zes games, zes verschillende ontwerpkeuzes. Van het loslaten van een succesvolle formule tot het beperken van tijd, het verfijnen van combat of het bewust kort houden van een co-opervaring. Wat ze met elkaar gemeen hebben? Ze proberen niet simpelweg méér te geven. Ze proberen iets interessants te doen met wat ze wél hebben. In de volledige septemberaflevering van Insight Monthly duiken we dieper in deze zes games en de keuzes die hun ontwikkelaars maken.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep en abonneer je op het YouTube kanaal van Insight. Zo mis je écht geen enkel nieuwtje!