Deze duistere nieuwe vampier-RPG komt gevaarlijk dicht in de buurt van 'The Witcher 3'

Toch is The Blood of Dawnwalker geen simpele kopie van The Witcher. Rebel Wolves probeert met een duistere middeleeuwse wereld, vampiermechanieken en vooral een bijzonder tijdsysteem een eigen identiteit neer te zetten. Wij zetten onze tanden in deze vampier-RPG en ontdekten een avontuur waarin tijd misschien wel je grootste vijand is.

Het is het jaar 1349. De Zwarte Dood raast door Europa en ook de fictieve Karpatische vallei Vale Sangora ontsnapt niet aan de ellende. Hongersnood, ziekte en dood zijn aan de orde van de dag. Opmerkelijk genoeg lijken de bewoners van de vallei aanzienlijk minder last te hebben van de pandemie. Elke week verzamelen de inwoners zich in de plaatselijke kerk. Daar staat oppervampier Brencis met zijn hofhouding klaar om een merkwaardige deal te voltooien. De mensen geven bloed en krijgen daarvoor vampierenbloed terug. Dat bloed geneest hun ziekten, terwijl de vampieren hun honger kunnen stillen. Een duivelse overeenkomst, maar in een wereld waarin de pest ieder moment voor de deur kan staan, is het begrijpelijk dat mensen bereid zijn een hoge prijs te betalen.

Na een stevige en behoorlijk spectaculaire proloog verandert het leven van protagonist Coen volledig. Hij wordt een Dawnwalker: overdag mens, 's nachts vampier. Alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, heeft Brencis zijn familie ontvoerd en opgesloten in zijn kasteel. Het ergste nieuws? Over precies dertig dagen vindt een groot offerfeest plaats. De klok tikt.

Het centrale uitgangspunt van The Blood of Dawnwalker is meteen een van de interessantste aspecten van de game. Coen beschikt namelijk over twee totaal verschillende speelstijlen. Overdag is hij grotendeels menselijk. Je maakt gebruik van traditionele wapens en vaardigheden en moet het vooral hebben van je gevechtstechnieken. 's Nachts komt zijn vampierkant naar boven en verandert de manier waarop je de wereld benadert volledig. Coen kan dan bijvoorbeeld tegen muren en plafonds lopen, grotere afstanden overbruggen, teleporteren en vijanden met zijn bovennatuurlijke krachten te lijf gaan. Ook beschikt hij over verschillende vampier- en magische vaardigheden die je gedurende het avontuur verder kunt ontwikkelen.

Dat klinkt machtig, en dat is het ook. Maar de vampierkrachten hebben een prijs. Veel van deze vaardigheden kosten stamina. Wie zich iets te enthousiast als een middeleeuwse Spider-Man tegen een plafond vastplakt, kan daardoor onaangenaam verrast worden wanneer de energie opraakt. Je kunt dit overigens naar eigen voorkeur aanpassen in de instellingen. Voor spelers die minder behoefte hebben aan beperkingen is er dus ruimte om de stamina-eis soepeler te maken.

Waar The Blood of Dawnwalker zich duidelijk probeert te onderscheiden van veel andere RPG's, is het keuzesysteem. Dialogen zijn niet uitsluitend bedoeld om het verhaal wat kleur te geven. Afhankelijk van je antwoorden kun je situaties laten escaleren, een gevecht voorkomen of een alternatieve oplossing vinden. Dat zorgt ervoor dat je regelmatig even moet nadenken voordat je een dialoogoptie selecteert. Een grote mond kan soms verrassend veel zwaarden opleveren.

Ook tijdens quests zijn er verschillende manieren om problemen op te lossen. Je kunt de confrontatie aangaan, gebruikmaken van je vaardigheden of proberen diplomatiek tot een oplossing te komen. Hierdoor voelt Coen niet als een vooraf geprogrammeerde held die simpelweg van opdracht naar opdracht wordt gestuurd, maar meer als iemand die daadwerkelijk invloed heeft op zijn omgeving.

Het meest bijzondere RPG-element is echter niet de skill-tree, de uitrusting of zelfs Coens vampierkrachten. Het is tijd. Je hebt namelijk dertig dagen om je familie te redden. De game werkt daarbij niet met een traditionele klok waarin iedere minuut daadwerkelijk voorbij tikt. In plaats daarvan zijn bepaalde activiteiten gekoppeld aan tijdssegmenten.

Een boek bestuderen om nieuwe kennis over bloedmagie op te doen? Dat kost tijd. Een side quest aannemen om iemand te redden? Ook dat kost tijd.En daar zit de crux. Je kunt simpelweg niet alles doen. Dat betekent dat je tijdens een playthrough daadwerkelijk keuzes moet maken. Ga je achter een belangrijke verhaallijn aan, help je een dorpsbewoner of gebruik je kostbare tijd om je vaardigheden verder te ontwikkelen? Terwijl je de ene persoon helpt, kan elders een gebeurtenis plaatsvinden die je mist.

Dat maakt The Blood of Dawnwalker interessant, maar kan ook voor frustratie zorgen. Het idee dat je bewust content moet laten liggen, voelt in een RPG aanvankelijk bijna onnatuurlijk. We zijn immers gewend om ieder vraagteken op de kaart weg te werken alsof het onze persoonlijke levensmissie is. Hier werkt dat anders. Je moet keuzes maken en ermee leren leven. Bovendien zorgt dit systeem voor een uitstekende herspeelwaarde. Een tweede playthrough kan daardoor compleet andere quests, keuzes en gebeurtenissen opleveren.

Vale Sangora is bovendien meer dan alleen een decor voor het verhaal. De wereld zit vol locaties, geheimen, vijanden, personages en zijmissies. Verkenning wordt daarbij sterk beïnvloed door het tijdstip waarop je speelt.

Overdag zijn bepaalde routes en activiteiten gemakkelijker toegankelijk, terwijl je 's nachts juist gebruik kunt maken van Coens bovennatuurlijke vaardigheden. Dat zorgt ervoor dat dag en nacht niet alleen een visueel verschil vormen, maar daadwerkelijk invloed hebben op de manier waarop je speelt.

De donkere middeleeuwse setting draagt ondertussen sterk bij aan de sfeer. Verlaten dorpen, dichtbeboste gebieden, oude gebouwen en de dreiging van de vampieren geven Vale Sangora een beklemmende uitstraling. De wereld voelt regelmatig alsof je midden in een gotische nachtmerrie bent beland.

De combat is duidelijk geïnspireerd door moderne middeleeuwse RPG's. Vijanden geven aan uit welke richting hun aanval komt, waardoor timing en verdediging belangrijk zijn. Een goed getimede blokkering kan een opening creëren waarmee je zelf kunt toeslaan. Dat maakt gevechten minder afhankelijk van simpelweg zo snel mogelijk op de aanvalsknop rammen. Vooral tegen sterkere tegenstanders is geduld belangrijk.

Daarnaast heeft Coen toegang tot verschillende wapens, magie en vampierkrachten. Naarmate je verder komt, groeit daardoor niet alleen zijn kracht, maar ook het aantal manieren waarop je gevechten kunt benaderen.

De skill-tree speelt hierbij een belangrijke rol. Je kunt investeren in menselijke vaardigheden, magie en vampierkrachten, waardoor je uiteindelijk een speelstijl kunt ontwikkelen die bij je voorkeur past.

Wie graag zijn personage optimaliseert, krijgt voldoende mogelijkheden. Wapens en kleding kunnen worden verbeterd en vaardigheden zijn verder uit te bouwen. Hierdoor voelt progressie niet alsof je simpelweg steeds een hoger getal achter je naam krijgt.

De combinatie van menselijke en vampiervaardigheden is daarbij interessant. Je kunt jezelf specialiseren in directe gevechten, bovennatuurlijke krachten of juist een meer tactische speelstijl ontwikkelen. Ook uitrusting en upgrades spelen een rol bij het sterker worden van Coen. Het loont daardoor om de wereld te verkennen en niet uitsluitend de hoofdmissies af te werken.

Een van de sterkste punten van The Blood of Dawnwalker is uiteindelijk dat het spel je dwingt om keuzes te maken. De dertig dagen zijn niet slechts een gimmick om het verhaal een dramatische deadline te geven. Ze vormen de basis van hoe je de game speelt. Je kunt niet iedereen redden. Je kunt niet iedere quest uitvoeren. Je kunt niet ieder geheim ontdekken. En juist daardoor voelen de dingen die je wél doet belangrijker. Het is een interessant contrast met veel openwereld-RPG's waarin je tientallen uren kunt rondlopen voordat je eindelijk besluit de wereld te redden. In Vale Sangora is de wereld daadwerkelijk aan het veranderen terwijl jij rondloopt.

The Blood of Dawnwalker heeft duidelijk elementen geleend uit bekende RPG's, maar weet daar een eigen draai aan te geven. De middeleeuwse setting, vampiermechanieken, uitgebreide RPG-systemen en vooral het tijdsmechanisme vormen samen een interessante combinatie. Het sterkste wapen van de game is dan ook niet Coens zwaard of zijn vlijmscherpe vampierklauwen, maar de constante druk van de klok. Iedere beslissing betekent dat je ergens anders iets moet laten liggen. Dat kan in eerste instantie vervelend zijn, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat je keuzes betekenis krijgen en iedere playthrough anders kan verlopen.

Is The Blood of Dawnwalker daarmee de nieuwe The Witcher III? Nee, zover zou ik voorlopig niet willen gaan. Maar de vergelijking is absoluut begrijpelijk. Rebel Wolves heeft met The Blood of Dawnwalker een ambitieuze RPG afgeleverd die duidelijk laat zien dat de studio begrijpt waarom spelers ooit massaal verliefd werden op grote, verhaalgedreven fantasy-RPG's. Het resultaat is een duister, bloederig en vooral interessant avontuur waarin je niet alleen moet vechten om te overleven, maar ook moet beslissen waarvoor je bereid bent kostbare tijd op te offeren. En soms is dat een stuk moeilijker dan een vampier in zijn eigen kasteel een kopje kleiner maken.

★★★★☆

The Blood of Dawnwalker is verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X/S en pc (via Steam en Xbox op pc). Bekijk hieronder de officiële trailer.