Voormalig Amazon-topman merkt dat publiek schoon genoeg heeft van sequels

Price wijst op een ontwikkeling die moeilijk te negeren is. Films zonder franchise-achtergrond presteren weer beter. Titels als Project Hail Mary, The Housemaid en Wuthering Heights trekken publiek en zorgen zelfs voor een stijging van zo’n 20 procent in de box office in 2026 ten opzichte van vorig jaar.

Dat is geen toeval. Volgens Price snakken kijkers naar iets nieuws. Geen eindeloze vervolgen, geen geforceerde universums, maar verhalen die op zichzelf staan. Films die gemaakt zijn om te vermaken, niet om een merk in leven te houden. Hij stelt dat Hollywood te lang heeft geleund op herkenning. Bekende titels, bekende personages en veilige keuzes. Dat werkte ooit, maar het publiek lijkt er inmiddels klaar mee. De rek is eruit.

Het meest controversiële punt van Price zit ergens anders. Hij stelt dat Hollywood in toenemende mate bang is geworden om mensen te beledigen. Volgens hem heeft die angst invloed op wat er wordt gemaakt en hoe films worden beoordeeld.

Hij beschrijft hoe elementen die vroeger vanzelfsprekend waren in populaire films, zoals brutale humor, seksuele openheid en een tikje chaos, langzaam zijn verdwenen. Niet omdat het publiek dat vroeg, maar omdat studio’s risico’s wilden vermijden.

Daarmee ontstond volgens Price een vorm van zelfcensuur. Makers zouden zich continu afvragen wat wel en niet kan, in plaats van wat werkt voor het publiek. Culturele en politieke overwegingen kregen meer gewicht dan de simpele vraag: is dit een film waar mensen voor willen betalen?

Dat is een harde conclusie, maar niet onlogisch. De afgelopen jaren zijn veel grote producties ontvangen met lauwe reacties. Niet omdat ze technisch slecht waren, maar omdat ze veilig en voorspelbaar aanvoelden.

De cijfers ondersteunen zijn punt deels. Superheldenfilms, ooit de motor van Hollywood, verdienen nog maar een fractie van wat ze tien jaar geleden opleverden. Reboots en remakes krijgen steeds vaker kritiek. Het publiek lijkt minder geduld te hebben voor herhaling.

Wat ontbreekt, is verrassing. Films die energie hebben. Films die durven. Price noemt Project Hail Mary als voorbeeld van hoe het ook kan. Een toegankelijke sciencefictionfilm met humor en emotie, zonder cynisme. Dat soort films herinnert aan een tijd waarin blockbusters vooral bedoeld waren om mensen een goede avond te bezorgen.

De grote vraag is of de industrie hiervan leert. Price is voorzichtig optimistisch. Hij ziet signalen dat studio’s opnieuw interesse krijgen in originele projecten. Dat zou geen luxe zijn, maar noodzaak. Het huidige model piept en kraakt. Als publiek massaal afhaakt, helpt geen marketingbudget meer. Uiteindelijk draait het om inhoud. Om films die mensen echt willen zien.

2026 zou daarom een kantelpunt kunnen worden. Niet omdat één film het verschil maakt, maar omdat het besef groeit dat het anders moet. Minder angst, minder herhaling en meer focus op creativiteit.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!