Recensie: 'Michael' – Muzikaal matig melodrama

De film lijkt duidelijk opgezet als het eerste deel van een tweeluik en beslaat de periode 1968 tot 1988. Dat betekent de opkomst van The Jackson 5, gedomineerd door de meedogenloze vader Joe Jackson. Hij wordt gespeeld door Colman Domingo, die zonder twijfel de sterkste prestatie van de film neerzet. Zijn Joe Jackson is hard, controlerend en soms ronduit gewelddadig, een man die koste wat kost uit de armoede rond Chicago wil ontsnappen, desnoods ten koste van zijn kinderen.

Tijdens deze opkomst hoor je bekende nummers van The Jackson 5, maar die worden frustrerend kort afgespeeld. Net wanneer je erin komt, kapt de film het alweer af. Het is symptomatisch voor een groter probleem. Deze film durft nergens echt de tijd te nemen.

Het eerste uur valt vooral op hoe dominant Colman Domingo aanwezig is. Zijn spel drukt de rest van de cast naar de achtergrond, waardoor veel acteurs niet meer zijn dan figuranten. Dat is extra pijnlijk omdat Jaafar Jackson, juist gecast om Michael te belichamen, nauwelijks de kans krijgt om te schitteren. Hij lijkt visueel op Michael en heeft duidelijk potentie, maar mist nog de ervaring en het charisma om naast een zwaargewicht als Domingo overeind te blijven.

Ook het tempo is een rommeltje. Lange, slepende scènes waarin Joe Jackson zijn verhaal domineert worden afgewisseld met haastig gemonteerde momenten die juist interessant zijn, zoals Michaels drang naar vrijheid en de eerste stappen van zijn solocarrière. Cruciale gebeurtenissen, van zijn fascinatie met Neverland tot het beruchte incident met zijn brandende haar, worden vluchtig afgewerkt, terwijl ze juist verdieping hadden kunnen geven.

Na ongeveer een uur verschuift de focus eindelijk iets meer naar Michael zelf. Zijn doorbraak als soloartiest komt aan bod, maar ook hier gaat het mis. Iconische nummers als Beat It, Thriller en Billie Jean krijgen nauwelijks de ruimte. In plaats van het publiek onder te dompelen in die muzikale hoogtepunten, jaagt de montage er haastig doorheen. Het voelt alsof de film zijn eigen goudmijn niet durft uit te buiten. Het gevolg is wrang. Wil je echt genieten van Michaels muziek, dan kun je beter thuis zijn albums opzetten. Daar heb je deze film, laat staan een IMAX-ticket, niet voor nodig.

Ondanks dat je ruim twee uur zoet bent, ontbreekt een consistent ritme. Sommige elementen worden eindeloos uitgemolken, terwijl andere, zoals Michaels complexe persoonlijkheid en zijn latere kinderlijke obsessies, nauwelijks aandacht krijgen. Juist die aspecten hadden het verhaal gelaagd en menselijk kunnen maken. Ze worden slechts aangestipt, vermoedelijk om in een tweede deel verder uit te werken. De tijdsprongen, die de eerste twintig jaar in rap tempo overbruggen, zijn functioneel maar allesbehalve origineel. Het is een bekend trucje dat weinig indruk maakt en vooral afstand creëert.

★½☆☆☆☆

Michael draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!