Waarom ik na al die jaren opnieuw uitkijk naar 'Dragon Ball Super: Beerus'

Ik heb Dragon Ball Super ook nooit eerder teruggekeken. Mijn nostalgie zit dan toch vooral bij Dragon Ball Z ten tijde van Cartoon Network en later Yorin (kennen we dat nog?), de Engelse dub met die fantastische muziek van Bruce Faulconer. Goku die voor het eerst Super Saiyan wordt of Gohan die tijdens de Cell Games voor het eerst Super Saiyan 2 wordt: dat zijn voor mij echte core memories. Als ik die scènes nu nog zie, krijg ik nog steeds kippenvel.

Sterker nog: vroeger wilde ik geen moment van Dragon Ball Z missen. Als ik op het moment dat een aflevering werd uitgezonden niet kon kijken, sprong de videorecorder aan. Vooral tijdens de Android- en Cell Sagas gebeurde dat regelmatig. Mijn ouders hebben waarschijnlijk ook behoorlijk te lijden gehad onder mijn liefde voor Dragon Ball Z. Op zaterdagochtend was er op Cartoon Network namelijk de Dragon Ball Z Rewind: alle afleveringen van die week achter elkaar als een enorme marathon. Voor mij betekende dat maar één ding: opnieuw alles kijken! ik fi

Ook de manier waarop die afleveringen eindigden, staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. De Engelse voice-over die je na een spannende cliffhanger toesprak met dat iconische "Next time on Dragon Ball Z." In combinatie met de muziek van Bruce Faulconer was het voor mij onderdeel van de magie. Opvallend genoeg bleek Faulconer achteraf niet verantwoordelijk te zijn voor de muziek van de eerste 67 afleveringen. Toch is juist die sound voor mij onlosmakelijk verbonden met de Dragon Ball Z die ik als kind keek.

Dragon Ball Super heeft voor mij nooit helemaal diezelfde plek gekregen. Niet omdat ik er geen plezier aan beleefde, maar simpelweg omdat Dragon Ball Z onderdeel was van mijn jeugd, terwijl Super pas in mijn volwassen leven verscheen. Inmiddels heb je bovendien veel minder tijd om een serie van honderden afleveringen opnieuw te bekijken. Er is altijd wel iets nieuws dat je nog wilt zien.

Daar komt bij dat ik eigenlijk nooit een Dragon Ball-manga heb gelezen. Mijn beeld van de franchise komt vrijwel volledig uit de anime en de films. Daardoor heb ik Dragon Ball Super altijd vanuit de anime leren kennen. En juist daarom ben ik benieuwd naar Dragon Ball Super: Beerus.

Beerus was in 2013 het begin van een nieuw hoofdstuk voor Goku en voor Dragon Ball als geheel. Het personage maakte zijn debuut in Dragon Ball Z: Battle of Gods, de film waar Akira Toriyama zich opvallend intensief mee bemoeide. Toriyama was op geen enkele manier betrokken bij de live-action film Dragonball Evolution (2009), en die ervaring beviel hem duidelijk niet. Hoe minder we over die film zeggen, hoe beter. Voor Battle of Gods wilde hij daarom voorkomen dat de geschiedenis zich zou herhalen. Hij herschreef het scenario en werkte actief mee aan het verhaal en de personages.

Maar juist die betrokkenheid is interessant wanneer je kijkt naar wat er daarna gebeurde. Toriyama was namelijk ook niet tevreden over de kwaliteit van de eerste afleveringen van Dragon Ball Super. De beruchte vijfde aflevering, waarin Goku het tegen Beerus opneemt, werd het duidelijkste voorbeeld van de productiedruk en de problemen met de animatie. Toriyama liet zich ook kritisch uit over de kwaliteit van de vroege afleveringen.

En dat maakt Dragon Ball Super: Beerus voor mij misschien wel interessanter dan alleen een nieuwe manier om een oud verhaal te bekijken.

Want voor mij is dit niet alleen een opgepoetste versie van een serie die ik al eens heb gezien. De verschillende trailers van Dragon Ball Super: Beerus laten namelijk zien dat er met bepaalde scènes behoorlijk veel is gebeurd. Het gaat echt niet alleen om het aanpassen van een character model. We zien onder andere aangepaste kleuren, gewijzigde achtergronden, verbeterde effecten en dynamischere poses. En dat is nog maar een deel van wat er in de trailers voorbij komt.

Juist daardoor begint het bij mij behoorlijk te kriebelen om opnieuw aan Dragon Ball Super te beginnen. Niet alleen om het verhaal van Goku en Beerus opnieuw te beleven, maar ook om te zien hoeveel verschil al die aanpassingen in de praktijk maken.

Misschien kan Dragon Ball Super: Beerus mij niet terugbrengen naar mijn jeugd. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar het kan me wel laten ervaren hoe dit bekende verhaal eruitziet wanneer het dichter bij de oorspronkelijke visie van Toriyama wordt gebracht.

En misschien krijg ik dan, heel even, weer datzelfde gevoel als vroeger wanneer een aflevering eindigde en je wist dat er volgende week meer kwam.

Alleen is het deze keer Dragon Ball Super Beerus.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!