Recensie: 'Carrie' – Mike Flanagan flikt het weer met ijzersterke Stephen King-serie

Zijn Carrie is geen stoffige remake met smartphones en TikTok. Flanagan pakt het bekende verhaal, trekt het de moderne middelbare school binnen en vraagt zich af hoe afgrijselijk het leven van Carrie vandaag de dag zou zijn. Het antwoord? Behoorlijk verschrikkelijk.

Flanagan gebruikt het verhaal van King vooral als vertrekpunt. Carrie moet op haar eerste schooldag door een metaaldetector en raakt doodsbang tijdens een oefening voor een gewapende schutter. Haar klasgenoten kijken nauwelijks op. Voor hen is het de realiteit. Voor Carrie niet.

Dat maakt deze versie meteen ongemakkelijk actueel. Pesten stopt bovendien niet meer bij de schoolpoort. Iedere vernedering kan worden gefilmd, gedeeld en eindeloos opnieuw bekeken. Een nachtmerrie voor iedere tiener. Voor Carrie White is het ongeveer benzine naast een brandende lucifer.

Summer H. Howell is geweldig als Carrie. Ze speelt haar niet alleen als een bang meisje dat langzaam richting de onvermijdelijke explosie strompelt. Deze Carrie is nieuwsgierig, vriendelijk en soms zelfs grappig. Ondertussen begint ze haar mysterieuze krachten interessant te vinden. Carrie oefent met haar telekinese op verlaten plekken. Voorwerpen vliegen door de lucht en oude auto's krijgen het zwaar te verduren.

Howell schakelt overtuigend tussen onzekerheid, angst, woede en macht. Daardoor voelt Carrie als een echt meisje en niet als een wandelende tijdbom die alleen bestaat omdat het scenario straks een hoop bloed en ellende nodig heeft.

Samantha Sloyan is fenomenaal als Margaret White. Carries extreem religieuze moeder is deze keer iets menselijker geschreven. Ze houdt duidelijk van haar dochter en denkt werkelijk dat ze haar beschermt. Dat maakt haar alleen maar enger. Sloyan speelt Margaret niet als een simpele tiran, maar als een vrouw bij wie liefde, angst en obsessie volledig door elkaar lopen. Ook de rest van de cast is uitstekend. Alison Thornton geeft pestkop Chris Hargensen verrassend veel diepte. Matthew Lillard en Amber Midthunder vallen eveneens positief op.

Dan is er natuurlijk ook nog het beruchte schoolbal. Die beroemde scène is sterk, maar Brian De Palma's versie blijft vrijwel onmogelijk te overtreffen. Gelukkig probeert Flanagan uiteindelijk iets volledig eigens te doen in plaats van het simpelweg te kopiëren. Het slimste aan deze Carrie is dat het bekende bloedbad niet simpelweg de finish is. Flanagan gebruikt het juist om deuren naar onverwachte kanten van het verhaal volledig open te trappen. Dat risico betaalt zich uit.

Deze Carrie is spannend, tragisch, soms grappig en bovenal opvallend menselijk. De serie begrijpt precies wat het verhaal van Stephen King zo sterk maakt, maar durft er tegelijkertijd flink aan te sleutelen. Met succes. Vanaf de eerste aflevering grijpt Carrie je aandacht en laat die vervolgens nauwelijks meer los, om uiteindelijk uit te pakken met een behoorlijk indrukwekkende finale. Precies zoals Mike Flanagan dat als geen ander voor elkaar krijgt.

★★★★★

Carrie is vanaf 7 oktober te zien op Prime Video. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!