Stranger Things heeft zijn laatste seizoen
afgerond. Veel verhaallijnen krijgen een vorm van afronding, maar wie scherp
kijkt, merkt al snel dat de finale meer vragen oproept dan ze beantwoordt. De
emotionele toon van het afscheid suggereert een afsluiting, maar inhoudelijk
blijft er opvallend veel onduidelijk. Voor een serie die jarenlang zorgvuldig
een web van mysteries heeft gesponnen, voelt dat als een bewuste keuze. Let op:
spoilers. Het grootste open eind draait om Eleven. Mike schetst een
scenario waarin ze zou zijn ontsnapt en terechtkomt in een omgeving die doet
denken aan IJsland of Noorwegen.
De Duffer Brothers zeiden dat een normaal
leven in Hawkins onmogelijk voor haar was, dat ze moest verdwijnen om zichzelf
en haar omgeving te beschermen. Haar vertrek voelt daardoor niet toevallig,
maar als een noodzakelijke breuk. Toch blijft de vraag bestaan: is Eleven aan
een nieuw leven begonnen of zweeft ze nog steeds ergens tussen dimensies?
Ook Hopper laat losse eindjes achter. Zijn verwijzing naar
Montauk is opvallend; een naam die jarenlang verbonden werd met theorieën over
geheime experimenten, tijdreizen en psychologische manipulatie. Belangrijk
detail: Montauk was ooit de werktitel van de serie. Het voelt als meer dan een
inside joke of nostalgisch knikje. Is dit een knipoog naar het verleden of een
voorzet naar een spin-off? De serie weigert daar antwoord op te geven en
daardoor blijft het als onaf draadje hangen.
Dan is er Dr. Kay. Ze speelt een duidelijke rol in de
ontwikkeling van kinderen met krachten, maar haar achtergrond blijft
onuitgewerkt. Er werd lang gespeculeerd over een directe connectie met Brenner,
maar in de serie wordt dat nooit bevestigd. Haar drijfveren zijn bekend, haar
geschiedenis niet. Voor een personage dat zulke impact heeft op Eleven’s lot
voelt dat als een gemiste kans. Alsof er ooit ruimte was voor een grote
onthulling die uiteindelijk buiten beeld is verdwenen.
De rol van het leger roept ook vragen op. In de finale
vallen talloze militairen. In eerdere seizoenen zou dat enorme consequenties
hebben gehad, maar hier lijkt het alsof niemand zich er nog druk om maakt. Geen
nasleep, geen politieke reactie, geen overheid die optreedt. Voor een verhaal
dat jarenlang draaide om controle, geheimhouding en toezicht voelt dat vreemd
en onlogisch.
Daarnaast blijven kleinere maar betekenisvolle vragen
liggen. Wie opende uiteindelijk de deur voor de Demogorgon in seizoen 1? Waarom
koos Vecna specifiek voor Will? De uitleg dat hij “anders” was klinkt te simpel
voor een keuze die de volledige loop van de serie heeft beïnvloed. Max’ brieven
uit seizoen 4 verdwijnen zonder vervolg. Relaties zoals die tussen Dustin en
Suzie, en Robin en Vickie, verliezen betekenis zonder afsluiting. Will’s band
met de Mindflayer stopt abrupt: geen fysieke en mentale reactie, niets. Terwijl
eerdere seizoenen duidelijk maakten dat dat onmogelijk zou zijn.
Zelfs kleinere dialogen en objecten versterken dat
onafgewerkte gevoel. Het mysterieuze object in de koffer, mogelijk verbonden
met de Mindflayer, krijgt geen oorsprong en geen bestemming. Joyce en Hopper
lijken zich nooit te herinneren dat ze op school zaten met Henry, terwijl de
toneelproductie dat wel bevestigde. Dat soort details suggereren dat er meer
speelde onder het oppervlak dan we te zien kregen, maar die laag wordt nooit
aangeraakt.
De finale van Stranger Things biedt een emotioneel
einde, maar geen volledig sluitend verhaal. De wereld voelt afgesloten, maar
niet volledig verklaard. Misschien was dat de bedoeling, een bewuste keuze om
het mysterie te laten bestaan. Toch blijft het onbevredigend dat juist de
vragen die de basis vormden van het verhaal uiteindelijk blijven zweven.
Blijf op de hoogte van jouw favoriete Netflix-films en
-series
Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een
(virtuele) koffie of
steun
The Nerd Shepherd door ons te
volgen op
Facebook,
X,
Instagram en
Google
Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete
Netflix-series, word
lid van onze
Alles
over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!