Naar inhoud springen

Nieuwe mysterieuze horrorgame doet sterk denken aan 'Twin Peaks' en 'Silent Hill'

Games
column 3
Silver Pines is een spel dat erin slaag om me tegelijk enorm te fascineren en ontzettend te ergeren. Want laat ik vooropstellen dat de atmosfeer werkelijk uitstekend is. Het spel ademt een beklemmende, onheilspellende sfeer die me voortdurend nieuwsgierig maakt naar wat er zich precies in dit bizarre dorpje afspeelt.
Het is een wereld die je het liefst verder zou willen verkennen, juist omdat je het gevoel hebt dat er achter iedere hoek iets niet helemaal pluis is. De combinatie van horror, mysterie en een verhaal dat verdacht veel doet denken aan David Lynch’ Twin Peaks, maakt dat Silver Pines op narratief en atmosferisch vlak erg ver komt. Helaas bereikt dat enthousiasme niet dezelfde hoogte wanneer het aankomt op de gameplay en nog wat andere aspecten.

Houterige besturing

De hoofdpersoon laat zich om te beginnen totaal intimideren door zijn opdrachtgever. Dit toont een wat zwak karakter, waardoor het moeilijk wordt om je echt met hem te identificeren. Dat is op zichzelf nog geen groot probleem, ware het niet dat zijn fysieke capaciteiten minstens zo bedroevend zijn. De besturing is ronduit anti-intuïtief. Regelmatig doet hij precies het tegengestelde van wat je beoogt. Zijn bewegingen zijn bijzonder houterig, terwijl de precisie waarmee je bepaalde handelingen moet uitvoeren juist extreem nauw luistert. Even ergens bovenop klimmen of een vijand ontwijken, verandert daardoor al snel in een frustrerende exercitie.

Frustrerende gevechten

Dan hebben we nog de vijanden zelf. Die komen regelmatig met zo'n snelheid op je afgestormd dat je nauwelijks de tijd krijgt om jezelf om te draaien. Voeg daar het feit aan toe dat je tijdens gevechten live handelingen in je inventaris moet uitvoeren, dat wapens een enorme terugslag hebben waardoor je onnauwkeurig mikt, en dat je iedere kogel handmatig moet herladen. Het resultaat is een combat-systeem dat eerder frustrerend dan spannend is.

Een absurde difficulty spike

Al deze zaken vloeien samen in een ultieme problematiek wanneer het spel je tegenover een baas zet. Hier liep ik al bij de eerste serieuze baas tegenaan. De difficulty spike is werkelijk absurd. Het is gewoon oneerlijk hoe snel je door de ammunitie heen bent, hoe houterig de besturing aanvoelt op de meest snijdende momenten waar precieze reflexen noodzakelijk zijn, en hoe nauw het ontwijken luistert. Reken daar ook nog eens mee dat je tijdens die ontwijkingen je stamina in het oog moet houden.
Kortom, het spel verwacht dat je tijdens gevechten, en zéker tijdens baasgevechten, handelingen uitvoert met de fluïditeit van een God of War-personage. Maar we hebben het hier dus over een clunky 2D-platformer, met een hoofdpersoon in vergelijking waarmee Dangerous Dave nog een topatleet is.
Enfin, na een paar uur gefrustreerd aankloten met de eerste serieuze baas, besloot ik maar om ChatGPT te vragen de code van het spel aan te passen, zodat ik in ieder geval van dat irritante manual reloading af was. En dat maakte het direct een stuk minder frustrerend. Aanrader!
ss_3ab713a4a26d907522067941ecff9376bd5e7401.1920x1080

Sfeer versus gameplay

En dat is misschien wel het meest tekenende aan Silver Pines: het is een spel waarvan ik de wereld, de sfeer en het mysterie ontzettend interessant vind, maar waarvan de gameplay me regelmatig het plezier ontneemt dat ik er eigenlijk bij zou moeten voelen. De atmosfeer is sterk genoeg om me nieuwsgierig te houden naar wat er nog komen gaat, maar de manier waarop het spel je die ervaring laat beleven, voelt zoals gezegd houterig.
Ik noemde al even Dangerous Dave, maar dat is precies hoe je Silver Pines moet begrijpen. Qua gameplay een mix van een old school point-and-click adventure, 2D-platformen met een shotgun, en dan het type tegenstanders en puzzels van een Silent Hill, met een verhaal dat gekopieerd lijkt van David Lynch’ Twin Peaks.
En hoewel die combinatie op papier bijzonder aantrekkelijk klinkt, is het uiteindelijk vooral de atmosfeer die Silver Pines overeind houdt. Een spel dat je voortdurend nieuwsgierig maakt naar zijn geheimen, maar je op hetzelfde moment het gevoel geeft dat je personage met twee linkerbenen, een lege shotgun en de motoriek van een dronken pinguïn door een nachtmerrie probeert te navigeren.
Steun Sid via BackMe – en blijf objectieve reviews mogelijk maken!

Blijf op de hoogte van jouw favoriete games

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep en abonneer je op het YouTube kanaal van Insight. Zo mis je écht geen enkel nieuwtje!
loading

Loading