Wat gebeurde er met Frodo na 'The Lord of the Rings: The Return of the King'?

In de film keren Frodo, Sam, Merry en Pippin terug naar een onaangetaste Gouw. Het contrast is groot. Zij hebben oorlog en dood gezien. Hun thuis lijkt onveranderd. In het boek is dat anders. Tijdens hun afwezigheid is de Gouw overgenomen door handlangers van Saruman. Hobbits worden uitgebuit. Bossen zijn gekapt. Molens en fabrieken ontsieren het landschap. De vier vrienden moeten opnieuw vechten. Dit hoofdstuk staat bekend als de “Scouring of the Shire”.

Saruman zelf is ook aanwezig. Hij wordt uiteindelijk gedood door Gríma Wormtongue. Daarna begint het herstel. De Gouw wordt herbouwd en opnieuw beplant. Hier speelt Sam een grote rol. Hij gebruikt een zaadje dat hij kreeg van Galadriel. Dat zaadje groeit uit tot een mallornboom in Hobbingen. De Gouw wordt zelfs mooier dan voorheen.

Toch is niet alles hersteld. Frodo is geen vechter meer. Hij wordt geen burgemeester, hij zoekt geen eer. Hij probeert te leven in rust, maar zijn wonden blijven. Hij is fysiek gewond door de Morgul-steek van de Nazgûl. Hij is ook geestelijk getekend door de last van de Ene Ring. Op de verjaardag van zijn verwondingen voelt hij telkens opnieuw pijn. Hij zegt letterlijk dat hij “gewond is” en dat die wond nooit volledig geneest.

Sam trouwt met Rosie Cotton. Ze krijgen kinderen. Er is vreugde, maar voor Frodo voelt die vreugde afstandelijk. Hij hoort er niet meer helemaal bij.

De Onsterfelijke Landen, ook wel Valinor genoemd, liggen ten westen van Midden-aarde. Daar wonen de Valar, machtige wezens die aan het begin van de wereld betrokken waren bij haar schepping. Normaal reizen alleen elfen naar Valinor. Mensen en hobbits zijn sterfelijk. Toch wordt voor enkele een uitzondering gemaakt.

Frodo droeg de Ene Ring tot aan de Doemberg. De last was immens. Ook Bilbo, die de Ring decennia bezat, krijgt toestemming om te vertrekken. Het doel van die reis is niet onsterfelijkheid. Het is genezing. In Valinor kan Frodo rust vinden zonder de constante pijn die hem in Midden-aarde achtervolgt.

Ongeveer zestig jaar na Frodo’s vertrek vertrekt ook Sam naar het Westen. Hij heeft dan jarenlang als burgemeester gediend. Hij heeft dertien kinderen gekregen. Na de dood van Rosie draagt reist hij naar de Grijze Havens. Het is aannemelijk dat Sam en Frodo elkaar daar hebben teruggezien.

Later vertrekt ook Legolas naar het Westen. Opvallend is dat hij Gimli meeneemt. Daarmee zouden meerdere leden van het Reisgenootschap opnieuw verenigd zijn geweest. Of Frodo hen allemaal nog heeft meegemaakt, weten we niet zeker. Tolkien geeft geen exacte data van zijn overlijden.

De naam “Onsterfelijke Landen” is misleidend. Stervelingen blijven sterfelijk. Frodo werd daar niet onsterfelijk. Hij mocht er in vrede leven, maar uiteindelijk zou hij sterven. In sommige latere notities van Tolkien wordt gesuggereerd dat stervelingen in Valinor mogelijk sneller zouden sterven, als motten in een te fel licht. Dat was echter een theoretische gedachte. Er is geen definitieve uitspraak over Frodo’s levensduur. Wat we wel weten, is dat hobbits iets ouder kunnen worden dan honderd jaar. Zonder oorlog en zonder pijn had Frodo in rust een hoge leeftijd kunnen bereiken.

Frodo’s vertrek is geen vlucht. Het is een erkenning van zijn offers. Hij redde Midden-aarde, maar betaalde een persoonlijke prijs. Hij kon niet terug naar wie hij was. Dat maakt zijn einde krachtig. Niet iedereen die de wereld redt, kan daarna gewoon verder leven.

Voor wie alleen de film kent, lijkt het afscheid abrupt. In het boek krijgt Frodo’s verhaal meer ruimte. Zijn strijd eindigt niet bij de Doemberg. Zijn echte gevecht was leren loslaten, en uiteindelijk vond hij rust, ver weg van de schaduw van de Ring.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete films, series en games, word lid van onze Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!