Recensie: 'Teenage Sex and Death at Camp Miasma' – te slim voor zijn eigen slachtpartij

Hannah Einbinder speelt Kris Williams, een queer filmmaker die de fictieve jaren tachtig-slasher Camp Miasma nieuw leven moet inblazen. De ooit populaire franchise is inmiddels behoorlijk problematisch bevonden, dus Hollywood wil uiteraard een reboot: minder fout, meer verantwoord en bij voorkeur voorzien van voldoende hedendaagse inzichten om niemand tijdens de vergadering nerveus te maken.

Kris heeft een ander plan. Ze wil Billy Presley terughalen, de beroemde final girl uit het origineel. Billy wordt gespeeld door Gillian Anderson, die zich gelukkig weinig aantrekt van de rest van de film en gewoon besluit lol te hebben. Ze woont als een uitgerangeerde Norma Desmond in een hut op de verlaten filmset, rookt wiet, koestert haar eigen legende en beweert dat seriemoordenaar Little Death misschien helemaal niet zo fictief is.

Vanaf dat moment zou Camp Miasma heerlijk kunnen ontsporen. Er is seks, er is een moordenaar en Little Death is uiteraard ook een verwijzing naar een orgasme. Voor wie die grap niet meteen begrijpt, geen zorgen: deze film vertrouwt er geen seconde op dat je zelf iets doorhebt.

Billy vindt dat Kris te veel nadenkt en te weinig voelt. Horror draait volgens haar om “vlees en vloeistoffen”. Kris moet haar analyses parkeren en zich eindelijk eens aan haar verlangens overgeven. Een prima uitgangspunt, ware het niet dat de film zelf precies dezelfde kwaal heeft als Kris: zij kan werkelijk niets laten gebeuren zonder er vervolgens uitgebreid over na te praten.

Anderson is gelukkig een feest om naar te kijken. Met haar overdreven zuidelijke accent, verleidelijke blikken en grote gebaren maakt ze van Billy een wandelende cultfilm. Naast haar oogt Einbinder bewust nerveus en hoekig, wat goed werkt. De seksuele spanning tussen de twee is zelfs behoorlijk overtuigend. Jammer genoeg is die ook spannender dan vrijwel alles wat met de vermeende seriemoordenaar te maken heeft.

Visueel weet Schoenbrun precies welke knoppen moeten worden ingedrukt. VHS-banden, aftandse decors, oude merchandise en lekker goedkope gore geven Camp Miasma een overtuigend nepverleden. Je ruikt bijna de videotheek waar de horrorhoek achter een kralengordijn verstopt stond.

Een flashback waarin de jonge Kris de film ontdekt, is zelfs even raak. Niet omdat iemand uitlegt wat horror betekent, maar juist omdat dat níét gebeurt. Je voelt dat vreemde mengsel van fascinatie, ongemak en opwinding wanneer je als kind iets ziet waarvoor je eigenlijk jaren te jong bent. Het is een van de weinige momenten waarop Camp Miasma gewoon op zijn eigen beelden durft te vertrouwen.

Al snel wordt de metaforische markeerstift weer uit de la gehaald. Kris praat over horror alsof ze aan het einde van de film mondeling examen moet doen. Verlangen, identiteit, representatie, nostalgie, geweld, de blik van de kijker: werkelijk ieder thema krijgt netjes een naamkaartje opgespeld. Wanneer Kris opmerkt dat het voelt alsof er een jumpscare zou moeten komen, is dat best grappig. Het probleem is alleen dat je op dat moment vooral denkt: ja, graag zelfs.

Dat is uiteindelijk de frustratie van Teenage Sex and Death at Camp Miasma. De film kent alle regels van het slashergenre, weet hoe belachelijk die regels zijn, begrijpt wat ze cultureel betekenen en kan daar vermoedelijk een uitstekende podcast van zes afleveringen over maken. Alleen vergeet hij ondertussen een goede slasher te zijn.

Zelfbewustzijn is leuk totdat een film voortdurend naast je op de bank komt zitten om uit te leggen waarom de scène die je zojuist zag eigenlijk heel slim was. Schoenbrun vertrouwt haar ideeën wel, maar haar publiek nauwelijks. Daardoor worden scènes die lekker smerig, spannend of geil hadden kunnen zijn steeds weer afgeremd door de behoefte om er betekenis aan te geven.

En dat is extra zonde omdat de film genoeg heeft om mee te spelen. Gillian Anderson is heerlijk losgeslagen, het decor ademt goedkope jaren-tachtighorror en de chemie tussen haar en Einbinder werkt. Maar Little Death zelf? Die zou in zijn eigen slasher waarschijnlijk na twintig minuten worden ontslagen wegens gebrek aan productiviteit.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma wil tegelijk slasher, satire, queer verlangen, Hollywoodkritiek en filmessay zijn. Af en toe levert dat iets geestigs of verleidelijks op, maar veel vaker krijg je het gevoel dat je naar een horrorfilm kijkt die stiekem liever een proefschrift was geweest.

Anderson zorgt ervoor dat de boel niet helemaal bezwijkt onder het gewicht van zijn eigen slimheid. Zij begrijpt namelijk iets wat de film zelf regelmatig vergeet: soms moet je niet analyseren waarom iemand met een gigantisch mes door het bos rent. Soms moet diegene gewoon steken.

★★½☆☆☆

Teenage Sex and Death at Camp Miasma draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!