Recensie: 'Supergirl' – Een ruige ruimtereis met verrassend veel gevoel

Het verhaal is gebaseerd op de veelgeprezen stripreeks Supergirl: Woman of Tomorrow van Tom King en Bilquis Evely. In plaats van een traditionele oorsprongsfilm krijgen we een ruimtereis voorgeschoteld waarin verlies en wraak centraal staan. Dat voelt direct anders dan de meeste superheldenfilms van de afgelopen jaren.

Milly Alcock is zonder twijfel de grote kracht van de film. Ze zet een Supergirl neer die koppig, chaotisch en soms ronduit bot is, maar nooit onsympathiek wordt. Achter haar harde buitenkant schuilt iemand die nog altijd gebukt gaat onder de vernietiging van Krypton. Juist die pijn geeft het personage meer diepgang dan je misschien verwacht.

De flashbacks naar Argo City behoren tot de sterkste scènes. Ze laten zien wat Kara heeft verloren en maken duidelijk waarom ze zo anders in het leven staat dan haar neef Superman. Waar Clark Kent altijd blijft geloven in het goede van de mens, kijkt Kara met veel meer wantrouwen naar de wereld.

Wanneer de jonge Ruthye haar pad kruist, komt het verhaal echt op gang. Nadat haar familie is vermoord door de meedogenloze Krem, gespeeld door Matthias Schoenaerts, wil ze koste wat kost wraak nemen. Kara sluit zich met tegenzin bij haar aan en samen trekken ze door het heelal. Dat levert geregeld sterke momenten op, maar het tempo zakt onderweg ook een paar keer flink in.

Visueel is Supergirl wisselvallig. Sommige planeten en decors zien er indrukwekkend uit, terwijl andere locaties juist verrassend grauw en inspiratieloos ogen. Ook de actiescènes maken minder indruk dan gehoopt. Ze zijn verzorgd in beeld gebracht, maar missen vaak de spanning en impact die je van een grote DC-productie verwacht.

Jason Momoa zorgt als Lobo voor een flinke dosis energie zodra hij verschijnt. Zijn optreden is kort, maar hij steelt moeiteloos iedere scène waarin hij opduikt. Ook Krypto zorgt geregeld voor een glimlach, al blijft zijn rol uiteindelijk ook beperkt.

Supergirl is geen spectaculaire uitschieter, maar zeker ook geen teleurstelling. De film kiest bewust voor een kleiner en emotioneler verhaal dan veel andere superheldenfilms. Dankzij een uitstekende Milly Alcock en een hoofdpersoon met echte littekens voelt Kara direct als een waardevolle toevoeging aan het nieuwe DC Universe. Het wisselende tempo en de weinig verrassende actie houden de film tegen om echt boven de massa uit te stijgen.

★★★½☆☆

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!