Recensie: 'Star Wars: The Mandalorian and Grogu' – Doet wat het belooft

Films
dinsdag, 19 mei 2026 om 15:00
dYwISC4Jt5BBzBr5xS9OAkNE4zP
De nieuwste Star Wars, vanaf morgen in bioscopen te zien, is alles wat je er van kunt verwachten. Mooie locaties, indrukwekkende ruimteschepen en weer een nieuwe missie voor onze titulaire hoofdpersonen. En natuurlijk het ingrediënt dat bij een nieuwe Star Wars-bioscoopfilm niet meer mag ontbreken: de terugkeer van een een geliefd karakter uit één van de vele voorgaande delen.
Laten we bij het positieve beginnen. Eén van de dingen die Star Wars voor mij zo geweldig maakt is het ontwerp van de locaties. De levendige jungles, de uitgestrekte sneeuwvlakten en natuurlijk de futuristische steden met vliegende auto’s maken deze serie tot een klasse apart. En daar voldoet ook dit deel volledig aan. We zien Walkers lopen over bergpaadjes – wat een verwijzing naar Hannibal over de Alpen lijkt te zijn – we bezoeken een prachtig vormgegeven legerbasis vol met de versleten machines, en ook de stad en de jungle waar een groot deel van dit verhaal zich afspeelt zijn een genot voor het oog.
Ook de muziek mag er wezen, en weer iets anders dat mij bevalt zijn de monsters en andere vijanden. Onze hoofdpersoon the Mandalorian krijgt het natuurlijk aan de stok met een breed scala aan tegenstanders, en er zitten er een aantal tussen, zoals een tweetal enorme ouderwetse robots en een nog veel groter mythisch zeemonster die zeker tot de verbeelding spreken in de wijze waarop ze worden gepresenteerd. Episch.
Toch is deze film niet zonder problemen. Het verhaal is uiterst voorspelbaar, wat op zich geen ramp hoeft te zijn, maar het betekent hier dat de magie en de mysterie eigenlijk volledig ontbreken. “Wat is een Jedi Knight?” – vroegen we ons in de klassieke Star Wars films af, of: “Wie zou dit gevecht winnen?” Maar daar is hier geen sprake van – er is geen mysterie, en er gebeurt niets onverwachts. In de gevechten staat er daarom ook helemaal niets op het spel, want je weet altijd al op voorhand wie er gaat winnen.
Iets anders dat ik mis, en dat is eigenlijk best wel vreemd voor een bioscoopfilm, zijn menselijke gezichten, en daardoor, menselijke emotie. Wat Star Wars zo geweldig maakt, is de interactie tussen mensen, aliens en robots, en het contrast dit teweegbrengt. Mensen met maskers op, waardoor je hun gezicht nauwelijks te zien krijgt, vallen in deze indeling meer onder de robots dan onder de mensen. Je kijkt immers naar een stuk metaal waar een stemmetje uit komt, wat toch meer weg heeft van een slechte nasynchronisatie dan een persoon die spreekt. Zolang daar een mens tegenover staat werkt dat uitstekend. Neem je de mensen weg echter, waardoor je een film lang alleen nog maar aliens tegen robots en aliens tegen nog meer aliens ziet spreken, dan heb je dus alle menselijke emotie uit de film gehaald, en dat werkt niet.
Star-Wars_-The-Mandalorian-Grogu_st_1_jpg_sd-high_The-Walt-Disney-Company-2025
De mensen in deze film zijn op één hand te tellen. Afgezien van de hoofdpersoon, die dus achter zijn masker verstopt zit, zien we de zesenzeventigjarige Sigourney Weaver (Alien) heel af te toe, wat op zich leuk is dat ze meedoet, en twee menselijke bad guys. That’s it: drie mensen maar, en Sigourney Weaver is dus ook de enige vrouw in de hele film. Voor de rest zijn alle rollen robots en monsters, wat voor mij die hele verhouding tussen de drie groepen die Star Wars nu juist zo sterk maakt helemaal scheef gooit. Hoe kan deze film iets laten zien van de menselijke conditie, als er nauwelijks mensen meedoen? Dat gaat dus niet – ze hebben het niets een geprobeerd.
Tenslotte nog even de terugkeer van een geliefd karakter. Ik zal maar niet verklappen wie en hoe – al schijnt de trailer dat wel te doen – maar dit was toch erg leuk gedaan. The Mandalorian krijgt een waardige rivaal, iemand die in veel opzichten op hem lijkt, als een soort duistere tegenhanger. Dit karakter is afkomstig uit de serie Star Wars: The Clone Wars en ik kan het waarderen hoe de verschillende delen op deze manier aan elkaar verbonden worden.
Star-Wars_-The-Mandalorian-Grogu_st_3_jpg_sd-high_The-Walt-Disney-Company-2025
Star Wars: The Mandalorian and Grogu is qua budget en effecten een waardige bioscoopfilm. Qua verhaal en diepgang echter laat het iets te wensen over, en is het meer in lijn met de zojuist genoemde televisieserie The Clone Wars, dat toch een stukje goedkoper overkomt en ook alsof het op een wat jonger publiek is gericht. We kunnen het slechter treffen, maar in de buurt van de grootsheid van de betere Star Wars-films komt dit helaas niet.
★★★☆☆
Lees meer filmrecensies van Joris Bouwmeester op overstorm.nl.

Blijf op de hoogte van jouw favoriete Netflix-films en -series

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!
loading

Loading