De nieuwste Star
Wars, vanaf morgen in bioscopen te zien, is alles wat je er van kunt
verwachten. Mooie locaties, indrukwekkende ruimteschepen en weer een nieuwe
missie voor onze titulaire hoofdpersonen. En natuurlijk het ingrediënt dat bij
een nieuwe Star Wars-bioscoopfilm niet meer mag ontbreken: de terugkeer van een
een geliefd karakter uit één van de vele voorgaande delen. Laten we bij het
positieve beginnen. Eén van de dingen die Star
Wars voor mij zo geweldig maakt is het ontwerp van de locaties. De
levendige jungles, de uitgestrekte sneeuwvlakten en natuurlijk de futuristische
steden met vliegende auto’s maken deze serie tot een klasse apart. En daar
voldoet ook dit deel volledig aan. We zien Walkers lopen over bergpaadjes – wat
een verwijzing naar Hannibal over de Alpen lijkt te zijn – we bezoeken een
prachtig vormgegeven legerbasis vol met de versleten machines, en ook de stad
en de jungle waar een groot deel van dit verhaal zich afspeelt zijn een genot
voor het oog.
Ook de muziek mag er
wezen, en weer iets anders dat mij bevalt zijn de monsters en andere vijanden.
Onze hoofdpersoon the Mandalorian krijgt het natuurlijk aan de stok met een
breed scala aan tegenstanders, en er zitten er een aantal tussen, zoals een
tweetal enorme ouderwetse robots en een nog veel groter mythisch zeemonster die
zeker tot de verbeelding spreken in de wijze waarop ze worden gepresenteerd.
Episch.
Toch is deze film niet
zonder problemen. Het verhaal is uiterst voorspelbaar, wat op zich geen ramp
hoeft te zijn, maar het betekent hier dat de magie en de mysterie eigenlijk volledig
ontbreken. “Wat is een Jedi Knight?” – vroegen we ons in de klassieke Star Wars films af, of: “Wie zou dit
gevecht winnen?” Maar daar is hier geen sprake van – er is geen mysterie, en er
gebeurt niets onverwachts. In de gevechten staat er daarom ook helemaal niets
op het spel, want je weet altijd al op voorhand wie er gaat winnen.
Iets anders dat ik mis,
en dat is eigenlijk best wel vreemd voor een bioscoopfilm, zijn menselijke
gezichten, en daardoor, menselijke emotie. Wat Star Wars zo geweldig maakt, is de interactie tussen
mensen, aliens en robots, en het contrast dit teweegbrengt. Mensen met maskers
op, waardoor je hun gezicht nauwelijks te zien krijgt, vallen in deze indeling
meer onder de robots dan onder de mensen. Je kijkt immers naar een stuk metaal
waar een stemmetje uit komt, wat toch meer weg heeft van een slechte nasynchronisatie
dan een persoon die spreekt. Zolang daar een mens tegenover staat werkt dat
uitstekend. Neem je de mensen weg echter, waardoor je een film lang alleen nog
maar aliens tegen robots en aliens tegen nog meer aliens ziet spreken, dan heb
je dus alle menselijke emotie uit de film gehaald, en dat werkt niet.
De mensen in deze film
zijn op één hand te tellen. Afgezien van de hoofdpersoon, die dus achter zijn
masker verstopt zit, zien we de zesenzeventigjarige Sigourney Weaver (Alien) heel af te toe, wat op zich leuk
is dat ze meedoet, en twee menselijke bad guys. That’s it: drie mensen maar, en
Sigourney Weaver is dus ook de enige vrouw in de hele film. Voor de rest zijn
alle rollen robots en monsters, wat voor mij die hele verhouding tussen de drie
groepen die Star Wars nu juist zo
sterk maakt helemaal scheef gooit. Hoe kan deze film iets laten zien van de
menselijke conditie, als er nauwelijks mensen meedoen? Dat gaat dus niet – ze
hebben het niets een geprobeerd.
Tenslotte nog even de terugkeer
van een geliefd karakter. Ik zal maar niet verklappen wie en hoe – al schijnt
de trailer dat wel te doen – maar dit was toch erg leuk gedaan. The Mandalorian
krijgt een waardige rivaal, iemand die in veel opzichten op hem lijkt, als een
soort duistere tegenhanger. Dit karakter is afkomstig uit de serie Star Wars: The Clone Wars en ik kan het
waarderen hoe de verschillende delen op deze manier aan elkaar verbonden
worden.
Star Wars: The Mandalorian and Grogu is qua budget en effecten een waardige
bioscoopfilm. Qua verhaal en diepgang echter laat het iets te wensen over, en
is het meer in lijn met de zojuist genoemde televisieserie The Clone Wars, dat toch
een stukje goedkoper overkomt en ook alsof het op een wat jonger publiek is
gericht. We kunnen het slechter treffen, maar in de buurt van de grootsheid van
de betere Star Wars-films komt dit
helaas niet.
★★★☆☆
Lees
meer filmrecensies van Joris Bouwmeester op
overstorm.nl.
Blijf op de hoogte van jouw favoriete Netflix-films en
-series
Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een
(virtuele) koffie of
steun
The Nerd Shepherd door ons te
volgen op
Facebook,
X,
Instagram en
Google
Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word
lid van onze
Alles
over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!