Recensie: 'Clayface' – DC kneedt een heerlijk smerige horrorfilm in elkaar

Voor Matt Hagen (Tom Rhys Harries) kan het leven nauwelijks beter. De jonge acteur heeft zijn ellendige jeugd in Gotham City ingeruild voor de glitter en glamour van Hollywood. Met een Oscarnominatie op zak lijkt zijn grote doorbraak slechts een kwestie van tijd.

Tot hij zijn handen brandt aan de verkeerde vrouw. De nietsontziende gangster Markos Szabo (David Dencik) neemt op gruwelijke wijze wraak en verminkt Matts gezicht. Zijn carrière verdampt en zijn toekomst ligt aan diggelen.

De wanhopige acteur klopt aan bij wetenschapper Caitlyn Corr (Naomi Ackie), die werkt aan een experimentele behandeling. Het wondermiddel lijkt aanvankelijk zijn gezicht te redden. Helaas heeft de medische wetenschap ook hier de kleine lettertjes niet helemaal gelezen. Matts lichaam begint een eigen leven te leiden, met alle gevolgen van dien.

James Watkins, bekend van Eden Lake en Speak No Evil, heeft duidelijk geen zin om het publiek met fluwelen handschoenen aan te pakken. Gezichten smelten, huid scheurt en lichaamsdelen doen dingen waarvoor de menselijke anatomie nooit bedoeld was. De film knipoogt naar de heerlijk doorgedraaide horrorfilms van vroeger. Denk aan Darkman, maar dan met een flinke scheut moderne DC-ellende. Watkins houdt het tempo hoog en weet precies wanneer hij de duimschroeven moet aandraaien.

Onder al die druipende ellende schuilt gelukkig ook een verrassend menselijk verhaal. Tom Rhys Harries is uitstekend als Matt Hagen. Hij speelt geen schurk die simpelweg zin heeft om de wereld te terroriseren, maar een man die alles kwijtraakt wat hem bijzonder maakte.

Zijn uiterlijk was zijn handelsmerk. Zonder dat gezicht blijft er voor zijn gevoel weinig over. Die pijn en wanhoop maken zijn geleidelijke ontsporing geloofwaardig. Je begrijpt zijn woede, zelfs wanneer zijn keuzes steeds moeilijker te verdedigen zijn.

Naomi Ackie biedt sterk tegenspel als wetenschapper Caitlyn Corr. Ook David Dencik is heerlijk verwerpelijk als gangster Szabo. Samen geven ze de film voldoende emotioneel gewicht om niet te verdrinken in zijn eigen bloederige spektakel.

Helemaal vlekkeloos verloopt de transformatie niet. Het eerste uur is zonder twijfel het sterkst. De onvoorspelbare lichamelijke veranderingen zorgen voor een heerlijk ongemakkelijk gevoel. Wanneer Matt zijn nieuwe mogelijkheden beter leert beheersen, verandert de film langzaam in een stevig wraakverhaal. De actie wordt groter, maar de spanning neemt iets af. Gelukkig maken een uitzinnige nachtclubscène en enkele bijzonder creatieve transformaties veel goed. Ook hadden sommige personages wat meer ademruimte verdiend. De film raast soms zo enthousiast vooruit dat de emotionele gevolgen nauwelijks kunnen bezinken.

Met Clayface bewijst DC dat niet iedere stripverfilming om een wereldbedreigende schurk of een heldhaftige reddingsactie hoeft te draaien. Soms is een ontspoorde acteur met een ernstig identiteitsprobleem al meer dan genoeg. James Watkins levert een heerlijk smerige horrorfilm af die durft te verrassen. De effecten zijn indrukwekkend, de zwarte humor werkt en Tom Rhys Harries geeft het monster een tragisch hart.

De tweede helft had iets scherper gemogen, maar dat mag de pret nauwelijks drukken. Clayface is bloederig, bizar en vooral ontzettend vermakelijk. DC heeft eindelijk weer eens een film die niet netjes binnen de lijntjes kleurt. Juist dat smaakt naar meer.

Clayface draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!