Recensie: 'Leviticus' – Homo-erotische horror in de schaduw van 'It Follows'

De film heeft ook een sterk cultureel subthema: namelijk de onverdraagzaamheid van kleinschalige christelijke gemeenschappen tegenover andere geaardheden. Deze vreugdeloze esthetiek wordt verder uitvergroot door de bewust bedompte en zielloze architectuur van de gebouwen waarin de film zich afspeelt, evenals de kale, vlakke en uitgestrekte natuurlandschappen die de achtergrond vormen.

Bovenstaande twee alinea’s weten de kern eigenlijk al wel te vatten. Het gaat over twee jongvolwassen mannen die hun homoseksualiteit ontdekken, vervolgens door hun moeder gestraft worden, een ‘homogenezingsritueel’ moeten ondergaan, wat leidt tot het achtervolgd worden door de genoemde bovennatuurlijke shape-shifter, die steeds gevaarlijker en gewelddadiger wordt. Zoals in de film It Follows het wezen kwetsbaar is voor water, zo is het reddende element hier vuur.

Adrian Chiarella heeft Leviticus volledig geschreven en geregisseerd. Hierbij is er een veel sterkere connectie dan alleen “beide films hebben een monster dat achter tieners aanloopt”. Sterker nog: Leviticus is expliciet gemaakt met It Follows als een van de belangrijkste referentiepunten, aldus deze bron. In beide films hebben we dus een stalker die langzaam loopt, een fluïde identiteit heeft, uit het niets kan verschijnen, niet noodzakelijk direct aanvalt en zich soms ophoudt op de achtergrond, en vooral het idee van onontkoombaarheid vertegenwoordigt.

Maar deze film is lang niet zo goed als zijn inspiratiebron. Het homo-erotische element is reeds genoemd, alle vrouwen in de film zijn kwaadaardig, doortrapt, of openlijk onverschillig over het lot van de jongemannen, de uiteindelijke ‘afrekening’ met het monster voelt onvoldoende cathartisch. Op andere tegenstanders, zoals de man die het ritueel uitvoert en daarmee de vloek om te beginnen over de jongens afroept, de evil moeder en het meisje dat het duo uiteindelijk verraadt, komt de film niet meer terug. Ook het bezoek aan de ‘mental patient’ in het ziekenhuis draagt nauwelijks bij aan de plot: het lijkt erop dat Leviticus dit domweg kopieert omdat ongeveer elke film in dit genre tegenwoordig zo’n scene heeft.

Conclusie: tsja. Als de genoemde thema’s je aanspreken, moet je er maar anderhalf punt bijop denken, en kom je op een magere 5,5. Voor een hetero-man die vaak dergelijke films heeft gezien die dezelfde concepten beter uitwerken, zou ik zeggen, zet bijvoorbeeld Smile (2022) nog een keer op.

Steun Sid via BackMe en zorg dat hij dit soort cultuurkritische reviews kan blijven schrijven!

★★☆☆☆

Leviticus draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!