Deze zombiefilm is voor veel Netflix-kijkers misschien nét even iets te heftig

De film van regisseur Jorge Grau volgt twee vreemden, George en Edna, die elkaar toevallig ontmoeten en samen door het Engelse platteland reizen. Wat begint als een klein incident bij een tankstation, loopt uit op een kettingreactie van geweld. Een experimenteel apparaat dat insecten moet doden, blijkt ook doden tot leven te wekken. Vanaf dat moment zit de film strak op de zenuwen.

Waar moderne zombiefilms vaak meteen losgaan, neemt deze film de tijd. De dreiging sluipt langzaam naar binnen. De zombies bewegen traag, maar ogen juist daardoor realistischer en ongemakkelijker. Geen sprintende monsters, maar rottende lichamen die simpelweg niet meer dood willen blijven.

Die aanpak werkt nog steeds. Critici noemden de film destijds al “verrassend effectief” en wezen op de sterke uitwerking van de zombies. Ook later bleef de waardering overeind. De film wordt gezien als een belangrijke voorloper van het Italiaanse zombiegenre dat in de jaren tachtig zou volgen.

Zodra de film losgaat, houdt hij zich niet in. Het geweld is expliciet en direct. Dit is een van de eerste films waarin zombies zichtbaar hun slachtoffers openscheuren en opeten. Op IMDb scoort de film een solide 6,7. Gebruikers zijn duidelijk over de impact:

“Bloederig, gruwelijk en afschuwelijk kannibalenfestijn waarin de strompelende, vleesetende lijken tot leven worden gewekt door radioactieve golven en alleen door vuur kunnen worden vernietigd. Een meedogenloos schokfestijn.” Een andere kijker voegt toe: “Dit is een uitstekende zombiefilm die niet meteen vol op de aanval gaat, maar eerst sfeer en spanning opbouwt… en daarna alsnog genadeloos toeslaat.”

Onder het bloed en de chaos zit een duidelijke laag. De oorzaak van de uitbraak ligt bij menselijke technologie. Een landbouwexperiment dat volledig uit de hand loopt. De film levert daarmee vroege kritiek op hoe de mens met de natuur omgaat. Ook de rol van de politie is opvallend. De inspecteur weigert te accepteren wat er gebeurt en ziet overal schuldigen, behalve waar het probleem echt ligt. Dat maakt de situatie alleen maar gevaarlijker.

Let Sleeping Corpses Lie is geen snelle hap. Het tempo ligt lager en de toon is grimmig. Maar juist dat maakt de film effectief. Hij kruipt onder je huid en blijft daar zitten. Voor wie verder wil kijken dan de standaard zombiefilms is dit verplichte kost. Geen hype, geen trucjes. Gewoon een harde, goed opgebouwde horrorfilm die bijna vijftig jaar later nog steeds werkt.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google Nieuws! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!