Recensie: 'Street Fighter' – Klassiek vechtspel wordt op indrukwekkende wijze verfilmd

Mortal Kombat dus, maar denk ook aan Super Mario Bros. en The Legend of Zelda. Het zijn de grote namen uit de spelindustrie die nog steeds tot de collectieve verbeelding spreken, waar men nu een slaatje uit probeert te slaan. Want laten we wel wezen: deze films komen niet tot stand uit de visie van een kunstenaar, maar uit de deals die marketingafdelingen met elkaar sluiten. Dat merk je. En net zoals de filmversie van Mario is dit één grote aaneenschakeling van Easter Eggs en Member Bennies. Weet je nog? Ken je deze nog?

En dat is ook goed gedaan. De bekende "But for me, it was tuesday" uitspraak uit de liveaction film uit 1994 is weer terug, en zelfs voor de beruchte Chun Li douchescène, uit de minder bekende maar toch een stuk betere Street Fighter II: The Animated Movie uit hetzelfde jaar hebben ze hier ruimte weten maken. Het valt deze keer wat minder pikant uit dan men zich zal herinneren, dat wel, maar het is geweldig dat aan dit soort zaken gedacht is.

Als liefhebber van de serie kan ik waarderen dat de makers van deze film hun huiswerk goed hebben gedaan. Van het achtergrondverhaal van het eerste tournament waarin Ryu Sagat versloeg tot de verschillende details omtrent de motivaties van de karakters, het komt allemaal goed uit de verf. Ook een uitstekende keuze was om in plaats van nieuwe karakters toe te voegen voor de bijrollen, minder belangrijke karakters uit de serie te nemen die daartoe immers ook heel erg geschikt zijn. Veel karakters zien er helemaal uit zoals je zou mogen verwachten. Beroemde vechttechnieken uit de serie, zoals Guilles Flash Kick en Kens Shoryuken komen mooi in beeld. Het is goed te merken dat deze zaken met zorg zijn behandeld.

En toch. Al deze positieve punten bij elkaar genomen, is het voldoende? Het is vermakelijk, dat zeker, vooral voor de liefhebber. Maar het blijft een beetje steken op het niveau dat we van films gebaseerd op videospellen gewend zijn. Want hoe goed al deze elementen uit het spel ook worden uitgebeeld, op zichzelf is dat niet voldoende voor een film. Het verhaal bijvoorbeeld, is in een spel als Street Fighter nooit veel meer dan bijzaak. Dat is niet waar Street Fighter zijn fans aan te danken heeft. Dus hoe goed je dat ook vertaald, zelfs al doe je dat perfect, dan is het niet voldoende voor een film, waarin het verhaal nu eenmaal een veel grotere rol speelt.

Sowieso neemt deze film zichzelf qua verhaal niet echt serieus. Het vermoeden ontstaat dat, zoals bij The Super Mario Bros. Movie, de aandacht voornamelijk is uitgegaan naar de Easter Eggs. Zo is er een scène waarbij alle vechtersbazen elkaar de avond voor het tournament ontmoeten om samen alcohol te nuttigen. Waar slaat dit op? Welke serieuze vechter drinkt er nu alcohol, en dan ook nog eens de avond voor een gevecht? Maar blijkbaar vonden de makers deze setting belangrijker dan enige vorm van logica of consistentie.

Hoewel de achtergrondverhalen van de karakters dus goed tot hun recht komen, Ryu als zwerver, Ken als verwend rijkeluiskindje, Chun Li als undercoveragent, voelt het plot van de film zelf een beetje als een bijgedachte. Met als teleurstellend resultaat dat er eigenlijk vrij weinig op het spel staat bij de gevechten. Het maakt niet echt uit wie er wint, en het is soms zelfs ronduit onduidelijk waarom er eigenlijk gevochten wordt. Zelfs de karakters voelen dit. "Waarom vechten we eigenlijk?" vraagt Ken aan Zangief terwijl ze aan het knokken zijn. "Je hebt je drankje over mijn biefstuk gemorst."

Oké, dat is dan duidelijker. Het verhaal wordt ook totaal niet afgesloten, stopt zomaar ergens met bewust de eindjes open gelaten zodat er ruimte is voor een vervolg. Dat is prima natuurlijk, dat die ruimte blijft bestaan, maar hierdoor voelt de film niet als een afgerond geheel. Geen duidelijk hoofdstuk, maar meer een soort bijeenraapsel van losse onderdelen uit de serie.

Goed, uiteindelijk doet deze film wat het moet doen. De karakters die we kennen van vroeger worden op een unieke wijze tot leven gebracht, met acteurs die ook daadwerkelijk op deze karakters lijken. Als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld de poging uit 1994, is dat uitstekend gedaan, met veel meer oog voor detail en respect voor het bronmateriaal. Bovendien is deze film uiterst vermakelijk. Gewoon, simpel en direct vermaak. Het is alleen jammer dat het niet meer is dan dat.

★★★☆☆

Lees meer filmrecensies van Joris Bouwmeester op overstorm.nl.

Street Fighter draait nu in de bioscoop. Bekijk hieronder de officiële trailer.

Heb je genoten van dit artikel? Trakteer ons dan op een (virtuele) koffie of steun The Nerd Shepherd door ons te volgen op Facebook, X, Instagram en Google! Voor de laatste updates over je favoriete Netflix-series, word lid van onze Alles over Netflix Facebook-groep. Zo mis je geen enkel nieuwtje!